Etude

Categorieën blog
Mirjam Jochemsen portretfoto

Dit stukje zal mijn vindbaarheid niet opkrikken naar de top-10 in welke zoekmachine dan ook. Maar een al twee jaar bungelende cliffhanger is ook maar niks. Hoog tijd voor de ontknoping.

Echte kunst

Om de clou meteen maar weg te geven: het is gelukt: een nieuw gezicht voor online. En was fotografe Annette van Erkel twee jaar geleden nog vrijwel onvindbaar op het wereldwijde web, inmiddels heeft ze een eigen plekje op de website exto.nl, een verzamelwebsite voor kunstenaars. Echt, ze maakt zulke mooie foto’s! En ik ben dus in het gelukkige bezit van een van haar vroege kunstwerken. Ik was zeg maar een soort proeflapje, een etude, een vingeroefening.
Gelukkig kan ik nu ook eindelijk fatsoenlijk naar haar verwijzen. Bekijk hier het prachtige werk van Annette van Erkel! En hoewel haar fotoshoot met mij alweer bijna twee jaar geleden is, lijkt mijn ‘nieuwe’ portret nog steeds verbluffend goed. Maar dat hadden degenen die mij kennen natuurlijk allang gezien.

Fotoshoot

Categorieën blog

Vakantiekiekje, 2012
Vakantiekiekje, 2012

Tot mijn stomme verbazing werd ik pas geleden aangesproken door een wildvreemde dame: ze herkende mij uit de kerk in mijn geboortedorp. Enig rekenwerk leerde me dat het toch minstens 45 jaar geleden is dat ik daar kwam. Ook mijn fotoprogramma doet het feilloos: alle foto’s selecteren waar mijn gezicht op staat, ook al zijn ze meer dan 10 jaar oud. Kennelijk blijft je kern herkenbaar.

Een nieuw gezicht

Maar toch. Al lijkt mijn online gezicht te suggereren dat ik de eeuwige jeugd heb, de spiegel weet wel beter. Mijn buitenkant verandert. Het nieuwe grijs, een rimpel hier en daar: na zeven jaar vind ik het tijd voor nieuwe professionele foto’s voor mijn website en social media.

Klik

Daarvoor ging ik op zoek naar een goede portretfotograaf die bij mij past en met wie ik een klik heb, zoals ik me dat ook met opdrachtgevers wens. Dan kom je immers tot het beste resultaat, én is het voor beide partijden plezierig werken. Dat geldt voor beelden net zo goed als voor teksten. Nieuwe beelden betekent ook opnieuw nadenken over wat je wilt. Het is met zo’n foto net als met een echte ontmoeting: de eerste indruk is bepalend voor het verdere contact. Wie ben je, wat voor klanten wil je, maak je een klik?

What you see is what you get

Ik geloof dat mijn gevoel daarover in de loop der jaren niet erg veranderd is. Wel ben ik me nu bewuster van wat ik wil: professionaliteit, zonder opsmuk. Een plaatje waar je iets van mijn interesse in kunt zien: een voorliefde voor water en groen, buiten zijn. En een afspiegeling van mij als persoon: vriendelijk, vrolijk, aandachtig. Dus: geen vakantiekiekje of privéplaatje van een strandwandeling, maar een goed geschoten portret, scherp, niet geposeerd, naturel. What you see is what you get. En als het effe kan: met een grapje.

Keuzestress

Gisteren was dus de fotoshoot, in Meer en Bosch, Kijkduin. Een prachtige plek, een prachtige dag, én een klik met de fotografe, Annette van Erkel. Ik kan niet wachten tot ik de foto’s in mijn mailbox heb. Ik weet nu al zeker: het wordt moeilijk kiezen.

Poëzieweek

Categorieën blog

Op de radio (was het in De Taalstaat?) hoorde ik een paar dagen geleden het gedicht ‘Vreemdeling’ van Paul Rodenko. Het raakte me zo dat ik mezelf een bundel van hem beloofde. En ik verheugde me op het poëzieweekgeschenk van Tom Lanoye.

Poëzieweek. Plank met enkele boeken.

Dus toog ik vanmiddag vol blijde verwachting met mijn rugzakje naar de plaatselijke boekhandel. Poëzieweek, dus er was vast een hele tafel opgetuigd met mooie bundels. Ik slenterde langs de Top-10, langs Actueel en nog het een en ander. Achter in de winkel aangeland had ik de poëzietafel nog steeds niet ontdekt. Had ik iets gemist? Terug naar voren – nee, geen tafel met gedichten. In de kasten dan? Zoekend gleden mijn ogen langs de bordjes erboven: Koken, Reizen, Psychologie, Literatuur. Géén Poëzie. In één van de Literatuurkasten dan? Na de z ontwaarde ik aan het begin van een plank een onopvallend tussenzetbordje: Poëzie. Yes! De voorraad begon met J.C. Bloem – om al aan het eind van diezelfde plank te eindigen met twee dikke delen Willem Wilmink. Daaronder nog een centimeter of vijftien met dunne bundeltjes van Toon Tellegen. Dat was het.

Wat een armzaligheid. De miezer buiten maakte me niet vrolijker. Mijn lege rugzak hupte op en neer, zuchtend strelend langs mijn jas.